سه شنبه دوم خرداد 1391
رویا جون نوشته: ...

و من تمام امروز و دیروز و این چندروز گرفتار گفتنی های یک زوجم از زبون دوستی که می ناله از ناتوانیش تو گفتن تو ابراز کردن تو خواستن و حتی تو تنبیه کردن.

من درگیر حس عجیبی هستم که داشته وقتی همسرش گفته اگه یه بار دیگه این حرفو بزنی تو دهنت می زنم! حرف ساده ی چرا دانشجوت اینجوری بهت اس ام اس می ده؟

من فوران آه و اشک و غمشو با ریختن چیزی تو وجودم حس کردم وقتی نیمه های شب از کنارش بلند شده و مخفیانه سراغ ایمیلهای....

من نمی فهمم چرا حرف زدن سخته؟چرا وقتی حق به جانب باشی و نابلد تو گفتن، تو محکوم میشی.

من نمی فهمم چرا وقتی نیست تو بزرگی عجیبی ستودنی هستی؟وقتی هست حرف ساده چی شده از گلوت به سختی مرگ بیرون میاد؟

من نمی دونم چیه کیه چی شده که تو در مقابل عظمتش اینجوری خرد و حقیر و شکستنی هستی؟

من برام خییییییییییییلی سخته برای اون زندگی کردنو نه برای خودت!

 دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1391

 یکشنبه دهم اردیبهشت 1391

یه روز یه بنده خدایی اومد پيشم حالش خيلي عجيب بود فهميدم با بقيه فرق ميکنه
 

گفت :حاج آقا يه سوال دارم که خيلي جوابش برام مهمه
 

گفتم :چشم اگه جوابشو بدونم خوشحال ميشم بتونم کمکتون کنم
 

گفت: من رفتني ام!

گفتم: يعني چي؟

گفت: دارم ميميرم
 

گفتم: دکتر ديگه اي رفتی، خارج از کشور؟
 

گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم کاري نميشه کرد.
 

گفتم: خدا کريمه، انشاله که بهت سلامتي ميده
 

با تعجب نگاه کرد و گفت: اگه من بميرم یعنی خدا کريم نيست؟
 

فهميدم آدم فهميده ايه و نميشه گل ماليد سرش
 

گفتم: راست ميگي، حالا سوالت چيه؟

 

گفت: من از وقتي فهميدم دارم ميميرم خيلي ناراحت شدم از خونه بيرون نميومدم
 

کارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن
 

تا اينکه يه روز به خودم گفتم تا کي منتظر مرگ باشم
 

خلاصه يه روز صبح از خونه زدم بيرون مثل همه شروع به کار کردم
 

اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم و انگار اين حال منو کسي نداشت
 

خيلي مهربون شدم، ديگه رفتاراي غلط مردم خيلي اذيتم نميکرد
 

با خودم ميگفتم بذار دلشون خوش باشه که سر من کلاه گذاشتن
 

آخه من رفتني ام و اونا انگار موندنی
 

سرتونو درد نيارم من کار ميکردم اما حرص نداشتم
 

بين مردم بودم اما بهشون ظلم نميکردم و دوستشون داشتم
 

ماشين عروس که ميديم از ته دل شاد ميشدم و دعا ميکردم
 

گدا که ميديدم از ته دل غصه ميخوردم و بدون اينکه حساب کتاب کنم کمک ميکردم
 

مثل پير مردا برای همه جوونا آرزوي خوشبختي ميکردم
 

الغرض اينکه اين ماجرا منو آدم خوبي کرد و مهربون شدم
 

حالا سوالم اينه که من به خاطر مرگ خوب شدم و آيا خدا اين خوب شدن منو قبول ميکنه؟

 

گفتم: بله، اونجور که میدونم و به نظرم ميرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون واسه خدا عزيزه
 

آرام آرام خدا حافظي کرد و تشکر، وقتی داشت ميرفت گفتم: راستي نگفتي چقدر وقت داري؟

 

گفت: معلوم نيست بين يک روز تا چند هزار روز!!!

 

يه چرتکه انداختم ديدم منم تقريبا همين قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه بيماريت چيه؟
 

گفت: بيمار نيستم!

گفتم: پس چي؟
 

گفت: فهميدم مردنيم، رفتم دکتر گفتم: ميتونيد کاري کنيد که نميرم گفتن:نه گفتم: خارج چي؟ و باز گفتند : نه! خلاصه حاجي
 

مارفتني هستيم وقتش فرقي داره مگه؟

باز خنديد و رفت و دل منو با خودش برد

 دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1391
این روزا با خودم درگیرم! سعی دارم چیزایی رو که دوس ندارم از خودم برونم. اما موفقیتم همیشگی نیس. گاهی آدم خیلی تلاش میکنه اما قوی ترین رقیب مبارز همیشه خود آدمه. به جند دلیل: به خودت دروغ نمی تونی بگی. خودتو نمی تونی توجیح کنی. خودت در جریان همه اتفاقا هست. خودت مجبوره همه تصمیما رو عملی کنه...

اینه که تو این مبارزه نابرابر گاهی شکست سختی می خورم.

یه راه درآمد زایی جالب پیدا کردم که کاملا تخصصیه. یعنی مربوط به تحصیلات خودمه و البته سخت. خدا کنه خوب از پسش بربیام.

دلم امیرعلی می خواد.

 سه شنبه بیست و دوم فروردین 1391
شبانگاه جاری درونم

بسان سالی کبیسه ست که تقویم تمام روزهای آن سی امین روز را نشان می دهد

زندگی را بدین سبب می شود زیست که شادی هایش نیز چونان غم هایش ناپایدارند

و ازین رو خداوند را سپاسی بی انتها باید

 دوشنبه بیست و یکم فروردین 1391
شهابی از آسمان دلم می گذرد

چون اضطراب خوشایند دیدار تو

خنده ای زیرکانه تحویل آینه می دهم و خط چین لبخند..

چون سر خوردن سنگ کودکی بر پهنه رودخانه امتداد می یابد و

به آینه بازم می گرداند و می گویدم

که تو دیگر دخترک معصوم و زیبا روی دیروزها نیستی!

پی نوشت: اینو یکی از دوستان واسه م تو قسمت نظرات نوشته: البته فقط ذهن خسته م رو خسته تر کرد.

پس ندیدی مامانی واسه سیر کردن بچش تن به خود فروشی میده وبابایی هم بفکر هرزگی های خودش اون ور اب
ندیدی پسر میشه بکش آبجی و ننش
ندیدی دست معصوم دخیر ده ساله بجای قلم مواده
ندیدی تو شکم بچه ی یک ساله 3.5کراک مینازن
ندیدی شوهره واسه سزارین زنش کلیه میفروشه

ایشالا هم نبینی
خدا یاورت و خوبی ها سهمت از دنیا

 چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391
‎  من غرقه توام ای دریای مواج

زیستن پر تلاطم را دوست تر دارم از سایه بودن در کنار درخت تنومند هزار ساله

شورعشقت طوفان گونه به صخره های حوادثم می کوبد اما تمام من لذت بی انتهاست

دستان تو در دستان من است و موج هایت نفس نفس زدن های زندگی

می خواهم تورا در آغوش داشته باشم مرا در آغوش بکشی بی ترسی از جزر و مد شبانه

دریای من، آبی بیکرانه ات قسمت من از این زندگیست

می خواهم تورا قطره قطره زندگی کنم

 دوشنبه پانزدهم اسفند 1390
این روزا من و لیلون جون که از همکلاسی ها و هم خوابگاهی هام بود یه جورایی همکار هم شدیم. از اونجایی که خانواده لیلا شیراز نیستن همچنان خوابگاهی محسوب می شه. البته از این نظر که داره اینجا تنها زندگه می کنه و ساعت رفت و آمد تعیین شده ای براش در کار نیست. منم که کلا انسان متاهل سرخوشی هستم. جای همه دوستان خالی تمام بعدازظهرها به خیابون گردی و پیدا کردن خیاطی و پارچه و رومیزی و .... می گذره و بسیار کیف دارد......

حالا می فهمم چرا یه عده از فامیل کلی لباس های عجیب و غریب با قیمت های باور نکردنی خریدن. مزیت بزرگ خیابون گردی حفظ شدن مکان های مناسب برای خریده. جاهایی که هفته اول خیابون گردیمون واسه م انقدر غریب بود که انگار مسافر بودم تو این شهر!!

تازه کلی هم سوژه ای جالب تو شهر پیدا می کنی که با ماشین سواری پیدا نمی شه!

نکته: شوهر جان من کلا دوست داره من خیلی با دوستام اینور اونور برم چون عقیده داره روحیه م بهتر می شه از طرفی مدام می گه: نمی خوای یه گروه پیدا کنی واسه مهمونی دوره ای؟ می دونم که عده ای از خانم ها الان شبیه علا مت تعجب شدن اما این مدلی هم پیدا می شه بین آقایون.

 سه شنبه نهم اسفند 1390
میگن دکتر شریعتی گفته:

زندگی سخت ساده است

و ما به سادگی سخت زندگی می کنیم.

چه قدر دلم سوخت وقتی دیدم پول می تونه رنگ دوس داشتن رو عوض کنه. یه مادر رو دلگیر از یه پدر، یه خانم خونه رو نگران از بقیه گفت، یه دوست رو پر از حس حسادت به داشته های دوست دیگه...

دلم سوخت از دیدن نتوانستن های مردی که تمام عمر در تلاش بوده.. حداقل برای لقمه ای نون حلال.

دلم سوخت وقتی زن رو بی حوصله دیدم در ابتدای یه سال جدید.. بی رمق از نبود عیدی و هفت رنگ هفت سین.

دستم تهی است از برگ سبزی برای بخشش و تحفه ای از درویش.

.. و تنها توانم گریستن بود ..

 شنبه ششم اسفند 1390

رفتیم اصفهان حدود دو هفته پیش جای همگی خالی. البته من همه ش استرس داشتم اول به خاطر تولد نی نی دومم به خاطر امتحان آیلتس. خدا رو شکر امیر علی قبل از امتحانم به دنیا اومد. اورژانسی و پیش از موعد

من تمام قوانین نانوشته امتحان رو رعایت کردم کیف و حتی موبایل با خودم نبردم. سر ساعت اونجا بودم تازه ما از شاهین شهر (که 20 کیلومتری اصفهانه) اومدیم چون می خواستیم شب پیش دختر عمو پسر عموهای آقای شوهر بمونیم.

اما امتحانی که قرار بود 8 برگزار شه 9 برگزار شد چون همه دوستان موبایل و کیف آورده بودن و تحویل گرفتنش و چک کردن ایمنی امتحان کلی طول کشید.

من بیچاره غریب در اصفهانم بدون موبایل موندم. اول که با هزااااااااااااااااااار شرمندگی از یه آقایی موبایل گرفتم و زنگ زدم. بعدم مجبور شدم جامدادی به دست [آیکون دختر دست در هوای شرمنده] (خانما درک می کنن) سوار تاکسی شم تا سر سپه (امتحان چهار باغ بود و اونجام طرح زوج و فرد)....گرسنه......تشنه........خسته....... رفتیم مهمونی، سالگرد ترحیم عموی شو و خیابون گردی..... جنازه رو تحویل بگیر!!!

و امروز نتیجه امتحان اومده. خدارو شکر 6.5 شدم که برام کافیه.خداخدا می کردم نمره رو بیارم آخه وقت خوندنش نبود اصلا. Reading 7, speaking 7, listening 6, writing 6